Vakantieblog 2 - Ochtendwandeling in de Harz

Het is vandaag zaterdag 22 augustus. Gisteren zijn wij van de camping in Bremen vertrokken en doorgereden naar onze camping in Bad Suderode. Op deze camping hebben wij vorig jaar ook gestaan en daar heb ik het naturistisch wandelen pas echt goed ontdekt. Nu ik weet dat wij weer op de camping staan met dat prachtige wandelgebied, kan ik bijna niet wachten tot het de eerste ochtend is en ik weer op pad kan.

Zoals gebruikelijk ben ik weer vroeg wakker. Als ik op de klok kijk is het even voor 6 uur en mijn lijf geeft aan dat een bezoekje aan het sanitairgebouwd dringend nodig is. Ik ga altijd naar het sanitairgebouw en gebruik het toilet in de caravan echt sporadisch. Meestal als ik terugkom bij de caravan ben ik goed wakker en kan ik toch niet meer slapen. Dat is dan het moment dat ik mijn gebruikelijke wandeltenue aantrek. Een paar sokken, goede stevige wandelschoenen en mijn korte joggingbroek. De temperatuur is niet zo heel hoog, dus water is niet zo dringend nodig. Hierdoor hoef ik ook geen rugtas mee die zo lekker op je rug kan plakken.

Het eerste stukje kan ik bijna met mijn ogen dicht lopen. Het terrein van de camping af, linksaf de straat op en na zo'n 50 meter oversteken en via het steegje omhooog naar het bos. Het pad door het steegje loopt flink omhoog en als ik boven kom ben ik direct uit het zicht. Hier kan ik rustig mijn broekje uittrekken en mijn wandeling naturistisch voortzetten. Met mijn broekje en telefoon in hand loop ik het bos in.

Het pad splitst zich al snel en ik neem het pad naar links. Dit is niet een officieel wandelpad, maar is in de loop der jaren ontstaan doordat wandelaars het gingen gebruiken. Het loopt behoorlijk steil omhoog en als ik bovenaan het pad kom en een verhard wandelpad bereik, moet ik even een klein beetje op adem komen. Het pad waar ik op terecht kom is een verhard pad en maakt deel uit van de wandelroutes in het bos. Aan dit pad staan ook met regelmaat bankjes om even op uit te rusten. Het belooft een grijze dag te worden, maar als ik tussen de bomen doorkijk, zie ik dat de zon een poging waagt om er doorheen te breken. Ik loop nog even door, want verderop staat er een bankje en vanuit dat punt is er meestal een prachtig uitzicht. Op dit vroege tijdstip weet ik bijna zeker dat ik alleen aan het wandelen ben en ik neem dan ook even de tijd om op het bankje te blijven zitten.

Na enige tijd sta ik op en wandel ik door. Het pad maakt een scherpe bocht naar rechts en loopt nu richting een zorginstelling. Halverwege zie ik echter iets wat ik me van de wandelingen vorig jaar niet kan herinneren. Er is een leuning en er loopt door het struikgewas een pad naar beneden. Nieuwsgierig als ik ben, begin ik het pad te volgen. Beneden komt het uit op een groot grasveld. Dit blijkt bij de zorginstelling te horen en net voor ik uit het struikgewas wil stappen om verder te lopen, hoor ik stemmen. Verderop zitten wat medewerkers van de instelling te roken. Het lijkt me niet verstandig om zo poedeltje naakt door te gaan. Bovendien weet ik ook niet waar ik dan terecht kom. Terug naar boven dan maar en doorgaan met de route die ik oorspronkelijk heb bedacht. Als ik mijn weg vervolg kom ik ook weer langs het gebouw van de zorginstelling. Vanuit het gebouw ben ik wel duidelijk zichtbaar, maar daar maak ik met niet zo druk om. Verder kom ik ook geen mensen tegen, dus ik loop rustig door.

Links is het pad langs de zorginstelling waar ik vandaan kom

Na het oversteken van de parkeerplaats loop ik tussen de hekjes door langs de Mensingteich en ga op het kruispunt van paden linksaf de Herrenbergsweg op. Onderweg word ik getrakteerd op mooie doorkijkjes en prachtige natuur. Als ik uitkom bij de achterkant van het hotel dat op de berg staat, sla ik rechtsaf de Rodelbahn op. Hier word ik nog even gewaarschuwd voor het feit dat de droogte zorgt voor afsterven van bomen en het gevaarlijk is om het pad te bewandelen. Ik zal dus extra voorzichtig doen.

De Rodelbahn is een pad dat behoorlijk klimt. Ik neem dan ook een klein beetje gas terug om niet helemaal buiten adem te raken. Bovenaan het pad kan ik naar links en naar rechts. Hoewel ik eigenlijk linksaf moet, loop ik toch eerst nog even naar rechts. Daar is namelijk de Försterblick en vanaf dat punt heb je echt een geweldig uitzicht over de dal en het dorp Gernrode. Je kunt zelfs in de verte de treinen van de Harzer Schmalspur Bahnen zien rijden als je er op het juiste moment bent. De zon kleurt de hemel heel mooi, maar helaas blijft het bewolkt. Als de zon schijnt kan ik hier heel lang blijven zitten en van het uitzicht genieten.

En doorrrrrr! Zou Matthijs van Nieuwkerk zeggen. En ik nu ook, want ik heb nog een aardig stukje lopen gepland. Vanaf hier ga ik een nieuwe route verkennen. Vanaf de Försterblick loop ik in de richting van de doorgaande weg richting het gehucht Haferfeld. Deze weg wil ik vandaag oversteken en aan de andere kant richting de spoorlijn van de HSB lopen. Het pad dat ik gekozen heb loopt inderdaad wel in die richting, maar komt er uiteindelijk niet echt in de buurt. Het is er wel heel rustig en stil en je voelt je bijna even alleen op de wereld. Uiteindelijk kom ik weer uit bij de weg naar Haferfeld, maar nu aan de andere kant van het gehucht. Hier steek ik de weg weer over om mijn route te vervolgen.

Aan de andere kant van de weg gaat het weer snel de mooie natuur in. Ook hier ben ik nog nooit geweest, dus ik kijk mijn ogen uit. Het is er wat meer open en bijna heideachtig. Na een minuut of twee hoor ik plotseling geluid. Even verderop op het pad zie ik twee wilde zwijnen. Zij zien mij ook en maken zich snel uit de voeten. Nu weet ik van wilde zwijnen dat je daar voorzichtig mee moet zijn en ik weet niet of ik in een hele kudde terecht kom als ik doorloop. Toch enigszins geschrokken keer ik om en besluit een andere route te nemen.

Teruggekomen bij de weg loop ik in de richting van het gehucht Haferfeld. Daar staan slechts een paar huizen en ik weet dat er aan de andere kant weer een pad heb bos in gaat. Op dit tijdstip lijkt het me nog niet nodig om mijn broekje aan te trekken en naakt loop ik langs de paar huizen naar de ingang van het pad. Daar sla ik snel rechtsaf om weer volledig op te gaan in de omgeving.

Het pad dat ik nu loop gaat echt door een prachtig bosgebied en het is er doodstil. Door de bewolking is het er nu wel een beetje somber, maar ik weet dat het bij zonnig weer heel erg mooi is. Aan het eind kom ik weer uit bij het hek van de Mensingteich bij de zorginstelling. Hier sla ik linksaf en een oudere man met een hondje komt mij tegemoet. Hij heeft me nu toch al gezien, dus het heeft geen zin meer om nog iets aan te trekken. Als we elkaar groeten, komt de hond naar me te gelopen. We blijven beiden even staan. "Ja, hij is erg nieuwsgierig", zegt de man. Ik geef de hond een aai, we wensen elkaar een goededag en we vervolgen beiden onze weg. Zo kan het dus ook.

Als ik de Mensingtiech voorbij ben, is er een pad scherp naar rechts. Dat is het pad waar ik in wil gaan, want nu ik de route gewijzigd heb, kan ik net zo goed nog even naar de uitkijktoren gaan. Het pad klimt weer flink en als ik boven kom bevind ik me op een kruising van verschillende wandelpaden. Hier staat ook een bankje en ik neem even plaats.

Het verbaast me nog steeds hoe weinig mensen je tegenkomt hier in het bos. Het zal ongetwijfeld met het tijdstip te maken hebben, maar ook op latere tijdstippen kun je nog prima naakt wandelen in dit gebied. Er zijn routes waar je echt nooit iemand tegenkomt. Vanaf mijn bankje loop ik door in de richting van de uitkijktoren. Ook daar heerst nog een volledige rust en ik beklim de trappen om boven van het uitzicht te kunnen genieten.

Als ik van de uitkijktoren ben afgedaald, neem ik het pad terug de bewoonde wereld in. Eerst gaat het nog een stuk heel steil omlaag, om vervolgens op de Panoramaweg terecht te komen. Deze loop ik af tot ik uiteindelijk weer bij de steeg kom waar mijn wandeling begon. Ik trek mijn broekje weer aan en loop de laatste 150 meter naar de caravan. Morgen weer :-)

En tenslotte nog de route die ik gewandeld heb.