Eindelijk weer naturistisch wandelen

Bij ons in de buurt is het eigenlijk niet mogelijk om met goed fatsoen een naturistische wandeling te maken. Het is er gewoonweg te dichtbevolkt voor. Bloot wandelen is in Nederland toegestaan volgens artikel 430a van ons onvolprezen wetboek, maar alleen als de locatie ervoor geschikt is. En die locaties moet je bij ons in de buurt met een lampje zoeken. U zult begrijpen hoe blij ik ben als we op vakantie gaan en er eindelijk weer bloot gewandeld kan worden. Ik zoek er de vakantiebestemmingen wel een beetje op uit.

Nu staan we weer op de camping in Walcheren. Een textielcamping, dat wel, want ik krijg manlief nog niet zover dat we een naturistencamping bezoeken. Maar het is wel een hele fijne camping en ik heb in de buurt een mooie wandelroute gevonden. Vorig jaar in september heb ik hem al een paar keer gewandeld en nu is het dan weer zover. Ik heb me voorgenomen om er om 6.00 uit te gaan en toevallig ben ik ook op tijd wakker. Nadat ik mijn wandelschoenen heb aangetrokken en een broekje, stap ik uit de caravan en verlaat de camping.

Aan het eind van de oprit ga ik linksaf het fietspad op en na ongeveer 50 meter steek ik de weg over om de Geschieresweg in te gaan. De temperatuur is met 20 graden al zeer aangenaam en de zon kan nog niet helemaal door de sluierbewolking breken. Een nieuwe dag is aan het ontwaken en ik mag erbij zijn. Behalve mijn voetstappen, hoor je niets anders dan het zacht ruisen van de wind in de bomen en het zingen van de vogeltjes. Op dit soort momenten kan ik echt genieten van de wereld om me heen.

Zodra ik de laatste huizen ben gepasseerd, begint het al te kriebelen. De vrijheid lonkt, maar wanneer zal ik me ontdoen van dat laatste kledingstuk? Een wit bestelwagentje, dat me vanuit de tegenovergestelde richting nadert, beantwoordt mijn vraag. Nu nog even niet. Toch is het wel gek. Ook al ben je best ervaren op naturistisch gebied, als je na lange tijd weer naakt gaat wandelen, is het toch weer even dat moment van twijfel. Even verderop stop ik dan toch, trek mijn broek uit en loop bloot door door naar het begin van het wandelpad langs de Rapenburgse Sprink.

Als het bordje aangeeft waar het pad begint, loop ik weer zo de natuur in. Wat me wel direct opvalt is de begroeiing en dan in het bijzonder die aan de waterkant. Vorig jaar was het september toen ik hier liep en toen waren de rietkragen wel wat hoger. Hierdoor liep je eigenlijk gelijk uit het zicht. Nu is dat duidelijk minder, maar het maakt het pad gelukkig niet ongeschikt. Zeker niet op dit tijdstip. Het lage riet heeft ook wel z'n voordelen, want je ziet nu meer van wat erachter verscholen gaat. Rustig loop ik door en ik laat weer even op me inwerken hoe fijn het ook alweer is om in je blootje door de natuur te lopen. Het lijkt wel of je alles om je heen veel intenser beleeft.

Het pad buigt weer naar rechts, door naar het heuveltje met de hoge paal en de nestkast en dan weer naar links. Voor ik het me goed en wel realiseer nader ik het alweer het eerste stukje openbare weg. Het is de Rapenburgseweg en die moet ik oversteken. Het pad gaat aan de andere kant van de weg verder. Geen probleem vandaag. De zondag in Zeeland zij geprezen en ik loop op mijn gemak schuin naar de overkant, voor het tweede deel van de route.

Bij de ingang van het pad valt me iets op wat ik vorig jaar nog niet heb gemerkt. Er is een hellinkje dat bedoeld is om bootjes te water te laten. Misschien was het vorig jaar wel erg begroeid en is het me daarom niet opgevallen. Nu ga ik er even kijken en zie dat er in het ondiepe water heel veel leven is, waaronder jonge visjes.

Het land links van het pad is nog niet zo lang geleden ingezaaid en de gewassen piepen nog maar net boven de grond. Het riet aan de kant van de sloot rechts is ook nog niet zo hoog. Door deze lage begroeiing ben je vanaf de weg nu wel beter zichtbaar dan eerst. Niet dat het op dit vroege tijdstip een probleem is, maar wel iets om rekening mee te houden als het eens een keer geen zondag is. Dan is er namelijk aanmerkelijk meer verkeer op deze weg.

En daar ligt hij dan. Het steigertje van mijn een van mijn favoriete onderdelen op deze route. Het trekpontje. Als ik aankom ligt het pontje halverwege het water, dus ik zal het eerst naar mij toe moeten trekken om erop te kunnen. Daarna naar de overkant om mijn wandeling te vervolgen. En nee, ik heb dit keer niet gespeeld... Nou ja, een klein beetje dan ;-)

Na wat spelevaren sta ik weer aan de overkant en vervolg ik mijn tocht. Het pad duikt nu weer tussen de rietkragen en af en toe is er een open plek. Bij een van die open plekken word ik opgemerkt door een nest jonge eendje. Van schrik schieten ze alle kanten uit het water in. Moedereend er achteraan om haar kroost weer bij elkaar te krijgen. Het is nu nog een stukje rechtdoor en dan kom ik bij de oversteek van de volgende weg.

De in- en uitgang van de wandelpaden wordt gemarkeerd met een paaltje waarop een bordje is bevestigd. Als ik de oversteekplaats nader, zie en hoor ik een vogel die op de kop van de paal zit te zingen dat het een lieve lust is. Als betoverd blijf ik staan kijken en luisteren. Daarbij mijzelf de vraag stellend, hoe kom ik dichterbij en maak ik een foto, zonder dat hij wegvliegt. Klik! Foto! Nog een beetje dichterbij. De vogel blijft nog steeds zitten. Dit schouwspel duurt een paar minuten tot de vogel dan toch wegvliegt en ik me realiseer dat ik eigenlijk al minutenlang volledig naakt in het zicht van de weg sta. Wat de betovering van de natuur met je kan doen.

Voor mij is dit wel de meest ultieme vorm van naturisme. Geen zorgen of je wel of niet bloot gezien wordt en wat anderen daar dan wel niet van vinden. Gewoon 100% jezelf zijn en daarvan genieten. Zo zou het wat mij betreft ook moeten zijn. Bloot zijn is iets heel normaals en heel natuurlijks. Daar zou niemand aanstoot aan moeten nemen. En als je geen bloot lijf wilt zien, dan kijk je toch gewoon even de andere kant op. Zo simpel is het eigenlijk.

Het wordt tijd om mijn weg te vervolgen. Ik kijk nog een keer goed om me heen en zie dat er in de verste verten geen auto's, fietsers of medewandelaars aankomen. Een goed moment om de weg op te lopen en over te steken. Op het naastliggende fietspad loop ik naar de ingang van het volgende deel. Die ligt een eindje verder rechts. Naast het hek is een houten treeplankje om te zorgen dat je over de draad heen kunt stappen. Zou het schrikdraad zijn? Nee, ik heb het niet geprobeerd.

De oversteek van de Koekoeksweg. De ingang naar het volgende deel ligt over de brug.

En zo ben ik weer aan de andere kant van het hek op het wandelpad

 

Eenmaal aan de andere kant van het hek volg ik het pad weer langs het water. De zon is inmiddels door de lichte bewolking heen gebroken en zet het Zeeuwse landschap in het licht. In de verte zie ik de molen bij het dorp Aagetekerke en een meerkoet bewaakt zijn/haar jongen aan de overkant van het water. Zouden ze het neste gebruikt hebben dat op die palen staat? Ik heb geen idee, maar het blijft een mooi schouwspel.

Het wandelpad is in feite een strook van een weiland of akker die door de eigenaar van het land beschikbaar is gesteld. Zo kan het gebeuren dat je zomaar midden in het land een hek tegenkomt. Waarschijnlijk als afscheiding tussen de landerijen van twee verschillende boeren. Het paadje langs het hek is wel erg smal en je moet goed uitkijken dat je niet de sloot in glijdt. Dat gaat mij prima af en ik loop door.

Na een tijdje buigt het pad naar rechts en loop ik weer tussen de rietkragen. Op de bladeren van het riet liggen dikke dauwdruppels en de natte stengels kletsen tegen mijn blote lijf. Op deze manier worden wel al je zintuigen geprikkeld. Helaas heb ik ook een aantal spinnen dakloos gemaakt. Op dit tijdstip ben ik beslist de eerste persoon die hier wandelt en diverse spinnen hebben dwars over het pad een web gespannen. Soms een nieuw web en soms helemaal vol met het ontbijt voor straks. Als je er tegenaan loopt merkt je pas goed hoe stevig het spinrag is. Even verderop, waar een groepje koeien staat te grazen, stop ik even om het plakkerige spul van mijn lichaam te verwijderen. De koeien vinden het blijkbaar interessant en komen kijken wat ik aan het doen ben.

Koeien heb ik altijd al leuke dieren gevonden en dus blijf ik nog even staan kijken. Het nadeel is dat zij ook heel veel vliegen aantrekken en een aantal daarvan heeft mij ook opgemerkt. Tijd om door te lopen dus. Om de hoek, weet ik, is weer een trekpontje. Hier besluit ik even een rustmomentje te nemen. Het is een van de weinige punten op de route waar je even kunt zitten. Na dit welerdiende rustmoment loop ik door langs het water naar de kruising met het volgende stukje openbare weg.

De Kloosterweg is een hele rustige weg. Ook hier valt het me op dat de begroeiing aardig is uitgedund en je vanaf de weg wel wat beter zichtbaar bent. Omdat ik weet dat het een hele rustige weg is, maak ik me daar niet zo druk over. Uiteraard kijk ik wel even goed naar links en naar rechts om te zien of er echt niemand aankomt, maar dan kan ik zonder problemen mijn weg vervolgen.

Op de akker aan de linkerkant is inmiddels mais geplant en die begint al aardig te groeien. Nog even en je wordt daar aan die kant volledig aan het zicht onttrokken. Het water is nu weer rechts van het pad. In het weiland aan de rechterkant heeft een scholekster waarschijnlijk een nest. Met luid... tja, hoe noem je het geluid dat een scholekster maakt? Met veel kabaal vliegt hij op en zorgt ervoor dat mijn aandacht van het nest wordt afgeleid. Ik blijf stil staan en volg hem met mijn ogen. De scholekster keert weer terug naar het nest. Tot ik weer in beweging kom en het spelletje zich herhaalt.

Ik besluit de scholekster met rust te laten en door te lopen. Aan het eind van het pad kan je twee kanten op. Rechts is weer een trekpontje en loopt er nog een deel van het wandelpad naar de camping in Mariekerke. Het lijkt me niet verstandig om daar terecht te komen, dus ik ga linksaf en volg het pad tot aan de Groeneweg.

Aan het eind van dit pad heb je geen andere keuze dan een stuk over de openbare weg te wandelen. Het volgende deel van de route ligt zeker 200 meter verderop. Van mijn vorige wandeling weet ik dat het op zondag ook hier heel stil is, dus staat niets mij in de weg om ook dit stukje bloot af te leggen.

Zodra ik het land weer inga, zie ik dat er twee paden lopen. Van vorig jaar kan ik me herinneren dat ik het linker pad heb genomen, dus dat doe ik nu weer. Het is wel wat glibberig en het loopt ook dicht langs het water. Plotseling houdt het pad op. Er is een nieuwe sloot gegraven en hier kan ik dus niet verder. Terug dan maar en het rechter pad nemen.

Dit pad eindigt bij een grote houten brug. Die kun je overgaan naar het volgende deel van het pad. Het laatste stuk door de landerijen. Omdat ik al een tijdje onderweg ben, neem ik ook hier even een pauze en tijd voor een goed gesprek met een van de koeien.

Uiteindelijk kom ik uit bij de Kloosterweg en daar houdt het pad door de weilanden ook echt op. Ik moet nu voor anderhalve kilometer de openbare weg volgen tot ik weer terug ben bij de Groeneweg. Daar kan ik ga ik dan via de eerder gewandelde route weer terug naar de camping.

Nu flitst wel artikel 430a weer even door mijn hoofd. Een stuk openbare weg als dit, wordt hoogstwaarschijnlijk ongeschikt bevonden voor bloot wandelen. Op zich snap ik dat wel en op doordeweekse dagen en/of een later tijdstip zou ik het niet in mijn hoofd halen om hier naakt te gaan lopen. Ik kan echter wel de volledige weg overzien en ook nu is in geen velden of wegen iets of iemand te zien die maar aanstoot zou kunnen nemen aan mijn blote lijf. Daarbij ben ik ook van mening dat je heel soms de de regels een beetje op mag rekken. Wat mij betreft dus nu toch wel geschikt en ik loop door. En laten we eerlijk zijn, als we willen dat niet seksuele naaktheid beter geaccepteerd wordt, dan moeten we de mensen ook wel de gelegenheid geven om eraan te wennen ;-)

Terug bij de ingang van het wandelpad aan de Groeneweg ga ik snel het weiland weer in en vervolg mijn weg naar de camping, waar ontbijt en koffie mij vast al staan op te wachten. Op het punt waar ik me heb uitgekleed trek ik mijn broekje weer aan en loop het laatste stukje. Het was een heerlijke wandeling.