>Het is maandag 24 augustus als ik met mijn slaperige hoofd weer uit de caravan stap, op weg naar het sanitairgebouw. Als ik terugkom is de slaap grotendeels verdwenen en ben ik zo goed als helemaal wakker. Gezien het vroege tijdstip neem ik de gelegenheid te baat om weer lekker naakt te gaan wandelen in het bos. Vandaag neem ik een andere route, want er is keus genoeg. Het stukje waar ik nu ga lopen ken ik nog wel van vorig jaar.
Bij het verlaten van de camping passeer ik altijd een woning en daar zie ik nu licht branden. De bewoners moeten blijkbaar ook vroeg op om te gaan werken. Het lijkt me daarom niet verstandig om nu naakt van de camping te vertrekken. In mijn gebruikelijke wandeltenue, wandelschoenen, korte joggingbroek en telefoon, verlaat ik het campingterrein en kleed me pas uit als ik bovenaan de steeg ben.
Deze keer ga ik niet het steile pad rechts omhoog, maar ik loop even rechtdoor tot ik op een een ander punt op het met steenslag verharde wandelpad, de Panoramaweg, terecht kom. Linksaf gaat het weer naar de zorginstelling, maar ik sla nu rechtsaf in de richting van het badhuis. In het oosten probeert de zon alweer door de bewolking heen te breken, maar tot nu toe lijkt dat nog niet echt te lukken. De temperatuur is echter al wel aangenaam, dus zon of niet, het wordt evengoed een fijne wandeling.
De Panoramaweg eindigt in een soort tuin die, denk ik, onderdeel is van het badhuis dat iets lager is gelegen. Op dit punt ben je vanaf de openbare weg en vanuit het badhuis wel volledig zichtbaar. Gezien het vroege tijdstip van mijn wandeling maak ik me daar niet zo druk over en ik verken het terrein. Links is een overkapping gemaakt met bankjes om te kunnen zitten. Rechts van het pad is een trap gemaakt die omlaag loopt in de richting van de weg en het badhuis. Links en rechts van de trap zijn op de verschillende terrassen ook weer bankjes geplaatst. Het zal hier bij mooi weer ongetwijfeld gezellig druk zijn met bezoekers van het badhuis en het kuuroord. Nu ben ik de enige bezoeker en rustig loop ik door tot ik bij een bruggetje kom. Normaal zou hier water onderdoor stromen, maar door de droogte is het beekje vrijwel opgedroogd.
Iets verderop in het park dat bij het kuuroord hoort, ligt in een grote circel een aantal rotsen. Dit is de gesteentetuin. De verschillende rotsen die er liggen zijn allemaal brokken die voorkomen in het Harzgebergte. Bij elke rots wordt ook uitleg gegeven op een bordje.
Er wordt meer aan educatie gedaan, want even verderop is het Haus des Waldes. Hier wordt verteld over het woud en de planten en dieren die er leven. Het huis zelf is nu gesloten, maar ik kan me voorstellen dat dit ook een redelijk druk bezochte plek zou kunnen zijn. Niet veel verderop is de Felsenteich. Ook weer een meertje. Dat het een meertje is ontdek ik overigens pas bij het schrijven van deze regelen. Op het moment dat ik er langsloop is het eigenlijk alleen een glooiing in het landschap, want water is er niet te bekennen.
Ik ga het pad links van de Felsenteich volgen en kom vervolgens uit op het terrein van de sportvereniging en het restaurant de Felsenkeller. Volgens de eigenaar van de camping is dit een van de aanraders als je uit eten wilt. Voor het maken van naturistische wandelingen is deze plek wellicht meer geschikt om over te slaan als je later op de dag gaat wandelen. Dan is het restaurant geopend en ook de naastgelegen kinderspeeltuin zal vast goed bezocht worden. Als ik hier passeer is het net geen 7 uur in de ochtend en ik ben nog steeds de enige wandelaar die op pad is. Zo lijkt het tenminste, want tot nu toe ben ik nog niemand tegengekomen. Voorbij het restaurant gaat het weer het bos in. Nu eens kijken waar ik naartoe zal gaan.
Het pad loopt langs een beekje dat bijna is opgedroogd en af en toe is er een bruggetje over de beek heen. Dat blijven toch leuke plekken om even een foto te maken. Intussen ook maar even bepalen of ik links of rechts ga.
Het wordt linksom en dan gaat het richting de Lessinghöhle. De Lessinghöhle bij Bad Suderode is een kleine grot, verscholen in het groen en vernoemd naar de Duitse schrijver Gotthold Ephraim Lessing. In de 16e eeuw was het een mijn. Verder is het geen spectaculaire grot, maar wel zo’n leuk plekje dat je tijdens een wandeling eigenlijk even mee moet pakken. Het terrein wordt overigens ook gebruikt voor evenementen, waardoor het op latere uren niet zo geschikt is voor naturistisch wandelen. Even verderop is nog een vijver met een rust- en ontmoetingsplek voor wandelaars. Ook dit is weer een soort stuwmeertje. Het loopt via een waterrad over in de Kalte Tal Bach. Ook hier is duidelijk te zien hoe droog het de afgelopen tijd geweest is, want echt flinke hoeveelheden water zijn er al even niet meer doorheen gelopen.
De droogte is niet alleen aan het waterniveau in de vijver te zien. Ook de bomen hebben het zwaar en soms valt er eentje om. Het wandelpad wordt erdoor versperd en eigenlijk is het afgesloten. Gelukkig kun je ook langs de rechteroever om het meertje heen, dus doe ik dat maar. Het pad dat ik nu ga volgen blijkt toch wel weer een van de mooiste paden in het bos te zijn. Het loopt langs de Kalte Tal Bach en is erg rotsachtig. Bovendien klimt het behoorlijk, dus het is fijn dat ik goede wandelschoen aan heb. Onderweg loop ik door prachtige natuur, met af en toe een omgevallen boom om op te kunnen uitrusten of een om even te proberen hoe sterk ik ben.
Het pad klimt behoorlijk en op een gegeven moment zie ik lichten van een auto. Het pad blijkt uit het bos te komen en voor ongeveer 5 meter langs de openbare weg te lopen. De auto's die ik zie staan te wachten voor stoplichten die het verkeer bij wegwerkzaamheden regelen. Ik wacht even tot al het verkeer weg is en ik ga door. Na 5 meter gaat het pad weer het bos in. Even verderop wordt het bos wat dunner en het pad ruiger.
Aan het eind van dit prachtige pad kom ik weer uit bij de Spinne. Hier was ik gisteren ook, maar dan vanuit een andere richting. De prullenbak is sinds gisteren alleen nog maar voller geworden. Ik neem weer even plaats op het bankje en geniet van de rust om me heen. Na een tijdje vervolg ik mijn weg richting de Hagental. Als ik weer op de vijfsprong sta weet ik het eigenlijk even niet. Welke kant zal ik gaan? Dat pad naar rechts heb ik nog nooit bewandeld, dus dat is misschien wel een goede optie. Ik sla het pad in en al snel hoor ik stemmen en besluit ik terug te gaan. Terug bij de vijfsprong neem ik de Kupferweg, een ander pad dat ik nog niet eerder heb bewandeld. Het wandelt heerlijk zo in je blootje in de vrije natuur en af en toe neem ik even de tijd om ervan te genieten.
Als ik bij een splitsing kom kan ik doorlopen naar het het gehucht Haferfeld, waar ik al eerder liep, of scherp linksaf. Om niet drie dagen op rij naakt door Haferfeld te lopen besluit ik nu linksaf te gaan. Dit pad gaat alweer terug richting het Hagental en sluit hier over een heel oud stenen bruggetje op aan.
Ik volg het Hagental tot ik weer ongeveer 100 meter voor de Mensingteich ben. Omdat ik vandaag niet echt een route heb gepland ga ik een beetje freewheelen. Op weg naar de uitkijktoren weet ik ook nog een prachtig uitzichtspunt op de Olbergshöhe. Ik sla nu dus linksaf en ga tussen de brandnetels door het pad omhoog weer op. Op het uitzichtspunt aangekomen zie ik een bankje waarop ik even ga zitten en het uitzicht op mij in laat werken. Het uitzicht is prachtig en de stilte overwedigend.
Na mijn bezoekje aan de Olbergshöhe besluit ik weer naar de camping terug te lopen. Dat is nog een heel stuk en ik kom ook weer langs de uitkijktoren. En als je daar dan toch bent, dan moet je natuurlijk naar boven. Daarna rap naar de caravan, want manlief zal inmiddels ook wel wakker zijn en ik heb best trek in een lekker ontbijtje inmiddels.
En tot slot voor de liefhebbers die het zelf willen proberen, de route die ik gewandeld heb.
Reacties
Een reactie posten