Naturistisch fietsen langs de Waddendijk op Texel

Eerst eens even een intermezzo tussen alle vakantieblogs. Het schrijven hiervan gaat niet heel vlot en ik heb inmiddels alweer nieuwe naturistische belevenissen te vertellen. Zo zou ik bijvoorbeeld nog eens iets uitgebreider schrijven over de naturistische fietstochten die ik af en toe maak. Welnu, de afgelopen tijd heb ik er weer een groot aantal gemaakt. Omdat het voornamelijk dezelfde route betreft zal ik ze niet allemaal afzonderlijk beschrijven, maar samenvatten in één blog. De foto's zijn dan ook op verschillende momenten gemaakt.

Naturistisch fietsen is heerlijk, maar het is in ons kleine kikkerlandje best wel druk. Je legt op de fiets vrij snel grote afstanden af en daardoor loop je veel sneller de kans dat je andere mensen tegenkomt. Nu is naturistisch fietsen, net als naturistisch wandelen, in Nederland gewoon toegestaan volgens artikel 430a, mits je dat maar op een geschikte locatie en tijdstip doet. Bij voorkeur op een locatie en tijdstip waarop je weinig kans loopt andere mensen tegen het lijf te lopen, of in dit geval te fietsen. Die locaties zijn in ons drukke landje moeilijk te vinden, maar ze zijn er gelukkig wel. Net als voor een free hike, een wandeling waarbij je helemaal geen kleding meeneemt, is het voor een blote fietstocht verstandig om je goed voor te bereiden en het gebied waar je gaat fietsen te kennen.

Mijn Texelse fietstochten

Ieder jaar kamperen we een paar weken op de camping van een vriendin en haar man. Het is geen vakantie, want we gaan wel allebei naar ons werk. Aangezien ik zelf op Texel werk en dagelijks met de boot ga, hoef ik dat nu twee weken niet te doen en kan ik op de fiets naar mijn werk. Daar maak ik gretig gebruik van, want fietsen op Texel is sowieso al mooi, maar 's morgens vroeg bij zonsopkomst is de Waddenzee echt betoverend. Zodra manlief de deur uit is naar de boot, maak ik me klaar voor een extra lange fietstocht naar mijn werk. Inmiddels heb ik de route vaak genoeg gefietst om te weten dat hij goed geschikt is voor naturistisch fietsen.

Het is telkens tussen kwart voor zeven en zeven uur als ik de camping verlaat. De eerste paar keer fiets ik het eerste stuk nog in mijn gebruikelijke tenue: fietsbroek, en slippers. De temperaturen zijn nog aangenaam, dus ik fiets lekker met ontbloot bovenlijf. Bij de laatste keren vertrek ik zelfs al naakt vanaf de camping.

Ik fiets in de richting van De Cocksdorp tot aan het monument van de watersnoodramp. Hier volg ik het pad naar de buitenkant van de dijk. Meestal is er op dit tijdstip niemand te vinden daar, maar soms staan er mensen te wachten tot ze kunnen gaan wadlopen. De Waddenzee ligt nu aan mijn voeten en buitendijks fiets ik door tot net na de eerste grote bocht. Als ik nog niet naakt ben, trek ik daar mijn fietsbroek uit en stop hem onder de snelbinders. Vervolgens stap ik op en zet mijn fietstocht naturistisch voort. Het uitzicht op de Waddenzee is prachtig en de opkomende zon zorgt vaak voor een prachtig kleurenschouwspel. Ik stop ook af en toe om wat foto's te maken.

Het monument bij de dijkovergang

De stand van het water is elke dag anders. Als het wad is drooggevallen, zijn honderden vogels bezig om er hun kostje bij elkaar te scharrelen. Soms raakt een groep ganzen helemaal in paniek door mijn komst en vliegt dan zeer luidruchtig op. Een prachtig gezicht.

Na ongeveer 2 kilometer eindigt het fietspad bij een hek. Hiearachter ligt het natuurgebied de Schorren dat niet toegankelijk is. Om verder te kunnen moet je het pad over de dijk nemen en aan de binnenkant van de dijk verder fietsen. Dit is even een onhandig punt, want je kunt niet zien wie of wat je vanaf de andere kant nadert. Tot nu toe heb ik daar nog nooit een directe ontmoeting gehad met andere fietsers of wandelaars, maar het zou toch zomaar kunnen gebeuren. Bovenop de dijk heb je weer een goed overzicht en kun je tot kilometers ver kijken. In de verste verte niemand te zien, dus ik neem ook even rustig de tijd om wat foto's te maken en te lezen wat er allemaal op het informatiebord staat.

Hier gaat het niet verder en moet je naar de andere kant van de dijk

Het informatiebord op de dijk over natuurgebied De Schorren

Het pad omlaag aan de binnenkant van de dijk

Het pad aan de andere kant loopt lekker schuin omlaag, dus hier hoef ik bijna niet te trappen. Daarna vervolg ik mijn route over de openbare weg. In alle rust fiets ik naar de volgende dijkovergang. Daar heb je aan de rechterkant een prachtig uitzicht over het natuurgebied Het Wagejot. In de zomerperiode staat hier op de dijkovergang een informatiepost en vogeluitkijkpunt, maar daar is 's morgens vroeg eigenlijk nooit iemand te zien. Dit najaar stond er op een van de dagen dat ik hier kwam een graafmachine. Ook dit is overigens weer zo'n punt waarbij je niet kan zien of er vanaf de andere kant iemand aankomt.

De dijkovergang bij het vogeluitkijkpunt (waar nu  de graafmachine staat)

 

Aan de buitenkant is links weer het beschermde natuurgebied en rechtsaf ga je richting Oudeschild. Bij het hek van het natuurgebied staat een bankje. Als de zon opkomt zit je hier prachtig en aangezien ik nog tijd genoeg heb om op mijn werk te komen, neem ik op sommige dagen toch even de tijd om hier te gaan zitten. Je zit daar wel vol in het zicht van eventuele andere mensen die over de dijk komen.

Vanaf hier ga ik altijd richting Oudeschild. De dijk is hier over vele kilometers te overzien, dus andere fietsers en wandelaars zie je al van verre. Op dit stuk kom ik toch nog wel regelmatig mensen tegen. In de meeste gevallen gaat het om één enkele persoon en die passeer ik gewoon naakt. Voor een groep vogelaars met camera's, die er twee dagen staan, trek ik toch wel even een broekje aan voor ik ze passeer. Naarmate ik de rit vaker maak, merk ik dat ik hier toch wel steeds makkelijker in word. Als mensen me zien, dan is dat maar zo. Ik doe tenslotte niets wat niet mag. Soms, als ik zie dat een wandelaar mij tegemoet komt, buig ik even voorover en fiets met mijn ellebogen op het stuur om de directe inkijk wat te beperken.

Op diverse plekken op de dijk zijn trappen gemaakt om naar de andere kant te kunnen. Omdat ik hier toch helemaal alleen ben, ga ik bij sommige trappen ook even de dijk op om wat foto's te maken. Het landschap aan de andere kant is minstens net zo mooi als de Waddenzee en ook hier ziet het elke dag net even anders uit. Soms een stralend blauwe hemel, soms prachtige wolkenpartijen en af en toe ook gewoon egaal grijs.

Even voorbij de molen bij het gehucht Oost is een gemaal. Hier is een opgang gemaakt voor auto's, zodat mensen er vanaf de weg aan de binnenkant van de dijk naar boven kunnen rijden en genieten van het uitzicht op de Waddenzee. Vooral als er een hele mooie zonsopkomst verwacht wordt, staan hier nog wel eens auto's.

Ter hoogte van Oosterend, ongeveer twee en een halve kilometer verderop, staat de IJzeren Kaap. Een metalen baken dat vroeger een ijkpunt was voor de schippers rond het eiland. Ontelbare keren ben ik er al langs gefietst, maar ik ben er eigenlijk nog nooit naartoe geweest. Zal ik er dan toch een keer stoppen en hem van dichtbij gaan bekijken? Ik stap van mijn fiets en loop met de fiets aan de hand naar het monument. Een interessante metalen constructie en een prachtige plek om rustig te gaan zitten en de zon te zien opkomen. Op de dijk is ter hoogte van de IJzeren Kaap ook weer een dijkovergang gemaakt.

Heerlijk ontspannen fiets ik door. Op een enkele ochtend zitten er op de dijk hele kolonies meeuwen, soms wel verdeeld over meer dan een kilometer afstand. Als ik de vogels nader, vliegt een groep meeuwen op, om vervolgens weer neer te strijken als ik ben gepasseerd. Het voelt bijna alsof ik een kilometerslange wave maak van meeuwen. Het moet vanaf de binnenkant van de dijk vast ook een gek gezicht zijn. Ik geniet van dit schouwspel en hoop stilletjes toch ook wel dat zij niet massaal hun bekende meeuwenflatsen laten vallen. 

De dijk en het pad buigen af naar rechts en dan nader ik een van mijn meest favoriete plekjes op de route. Het natuurgebied de Zandkes. Vlak hiervoor kom ik op een T-splitsing. Rechtsaf gaat het over de dijk de bewoonde wereld in, linksaf loopt het pad omlaag het natuurgebied in. Tijdens mijn laatste rit zie ik, zodra ik de bocht om ben, even voor de splitsing een klein groepje dames met honden en klapstoeltjes staan. Op deze rit is het toevallig een hele mooie ochtend en de dames hebben zich hier geïnstalleerd om de zon te zien opkomen. Waarschijnlijk hebben zij mij ook al gezien en als ik nu nog een broek zou aantrekken, zou het veel meer opvallen dan wanneer ik er gewoon naakt voorbij fiets. Bovendien zou ik dan de indruk wekken dat ik iets doe wat niet mag. Tijdens het passeren groet ik hen en ik vervolg mijn weg naar de Zandkes.

De splitsing naar de Zandkes

Bij de splitsing kun je overigens ook een stukje over de dijk lopen. Verder op is daar een trap en die leidt naar een klein strandje. Bij hoog water staat dit helemaal onder water, maar bij laag water kan je er prima even zitten. Het wordt ook wel gebruikt om te zwemmen. Op een van mijn ritten ben ik hier toch even naartoe gelopen om te kijken.

De Zandkes is een natuurgebied dat is ontstaan als gevolg van dijkdoorbraken in het verleden. Een nieuwe dijk werd aangelegd, waarbij de oude dijk bewaard is gebleven. Tussen de beide dijken onstond zo een brakke polder met een aantal ondiepe waterplassen die een grote verscheidenheid aan vogels aantrekt. Het fietspad loopt langs de binnenkant van de oude dijk en biedt een prachtig uitzicht op het hele gebied. Als ik hier in mijn blootje op een bankje mijn appeltje zit te eten, voel ik me echt even helemaal een met de natuur. Dat is genieten met een grote G.

Vanaf het bankje kun je het hele gebied overigens prima overzien en je kunt naderende fietsers of wandelaars dan ook ver van tevoren zien aankomen.

Als ik het fietspad door de Zandkes volg, kom ik aan het einde weer bij een splitsing. Linksaf gaat het fietspad buitendijks verder naar de haven van Oudeschild en rechtdoor gaat het over de dijk en kom je bij Dijkmanshuizen weer in de bewoonde wereld terecht. Ook dit is weer even zo'n lastig punt, want je kunt niet zien wie er vanaf Dijkmanshuizen over de dijk komt. Tot nu toe is mij het één keer overkomen dat er inderdaad een fietser vanaf de andere kwam. Ik ben toen even omgekeerd en terug het natuurgebied in gefietst. De fietser ging richting Oudeschild, dus toen hij ver genoeg weg was om hem niet zomaar in te halen, ben ik ook die kant op gereden.

Het fietspad naar Oudeschild is het laatste stukje van de rit dat ik naakt kan afleggen en als ik bij het hek aan het einde van het fietspad kom, trek ik mijn broek weer aan om de laatste kilometers naar mijn werk af te leggen door de bewoonde wereld. Onderweg stop ik nog wel even bij het gemaal van Dijkmanshuizen. Hier is namelijk een uitzichtpunt gemaakt.

In totaal heb ik de deze route de afgelopen weken tien keer gefietst, varierend van 12 tot 19 kilometer naakt, en ik kan niet anders zeggen dan dat het heerlijk is om naturistisch te fietsen. Als iets voelt als absolute vrijheid, is dit het wel. Een gevoel dat ik overigens wel heb moeten leren ontdekken. De allereerste fietstochten die ik maakte voelden helemaal niet zo bevrijdend, omdat ik veel te veel bezig was met niet gezien te worden.
Natuurlijk moet je rekening houden met anderen. Ik fiets bloot omdat ik het zelf fijn vind en niet om gezien te worden. Toch moeten we, denk ik, niet al te krampachtig omgaan met wel of niet gezien te worden. Als mensen nooit iemand zien die gewoon alleen maar naakt aan het recreëren is, zal het ook nooit gewoon worden. Inmiddels heb ik wel ondervonden dat de passenten die negatief reageren meer uitzondering dan regel zijn. Laten we daarom vooral de gulden middenweg bewandelen tussen 'schijt hebben aan iedereen' en 'verstoppen voor iedereen'.