Ja, ik geef het eerlijk toe. Het gaat een beetje van de hak op de tak. De verklaring is eigenlijk best logisch, want ik heb vorige zomer een aantal naturistische wandelingen gemaakt en ik ben later pas op het idee gekomen om er blogs over te schrijven. Er is dus een aantal wandelingen waarvan ik nog geen verslag heb gemaakt en dat ga ik nu toch wel doen.
Hoe begon het ook alweer
Nou, heel simpel. Vorig jaar van 21 juni tot en met 13 juli heb ik samen met mijn lieve echtgenoot een soort van rondreis door Duitsland gemaakt. Met de caravan zijn we in drie weken naar 5 verschillende campings geweest, verspreid over heel Duitsland.
Omdat ik weet dat men in Duitsland veel makkelijker is met naakt, FKK is niet voor niets Duits, en gewoon naakt zijn ook helemaal niet strafbaar is als je geen aanstoot geeft, besloot ik 's morgens naturistische wandelingen te gaan maken. Op de eerste camping bij Lahnstein was een mooi bosgebied waar ik de eerste twee wandelingen heb gemaakt. De volgende camping lag in het Zwarte Woud bij Waldkirch. Siensbach om precies te zijn. We stonden daar op een camping die toevallig ook weer aan de voet van een bosrijk wandelgebied lag. Een geweldig uitzicht over het Elztal en een uitgelezen plek voor ongekleed wandelen.
Weer vroeg aan de wandel
Het is nog vroeg in de ochtend van 28 juni als naar het toiletgebouw op een terras hoger loop. Zodra ik weer terugkom, merk ik dat het best al wel warm is. In de caravan is het ook al warm en ik vermoed dat ik toch niet meer kan slapen. Dat vind ik totaal niet erg, want ik weet inmiddels hoe heerlijk het is om 's morgens de dag te zien ontwaken tijdens een naturistische wandeling. Met Komoot had ik de omgeving al verkend en een aardige route gevonden. Dus, wandelschoenen en een korte joggingbroek aan, water en de selfiestick in de rugzak en op pad.
Vanaf het veld waarop onze caravan staat loop ik naar links de weg op, voorbij het woonhuis van de campingeigenaar. De zon komt nog net niet boven de bergtoppen uit, maar zet een deel van het dal al in een mooie warme gloed. Het belooft een prachtige en vooral warme dag te worden.
Bij de splitsing gaat de weg links steil naar beneden, maar ik neem de weg rechts en kom na ongeveer 200 meter bij het bospad waar ik in ga. Niet veel verder ben ik uit het zicht en verdwijnt mijn korte joggingbroek snel in de rugtas. Ik neem een slok water en loop verder het bos in.
Het pad loopt al behoorlijk omhoog. Door het vroege tijdstip is het nog wat schemerig in het bos, maar hierdoor worden de spaarzame doorkijkjes met uitzicht op het dal wel extra uitgelicht. Als ik bij een grote stapel hout kom, kan ik rechtdoor of scherp rechtsaf. Rechtdoor is naar een dorpje, dus ik kies de tweede optie. Even verderop weer zo'n keuze en ik loop zigzaggend steeds hoger.
Even verderop een bankje met een kruis. Een mooi rustpunt en ik besluit even plaats te nemen wat te drinken. Dat is geen overbodige luxe, want het is warm en de klim is best inspannend.
Het wandelpad gaat door en ik ook. Als ik voor me kijk, dan zie ik dat ik het hoogste punt nog niet bereikt heb. Gelukkig zorgt het bos om me heen voor de nodige koelte en als je geen kleding aanhebt, reguleert je huid de temperatuur ook veel beter, zodat ik het niet heel erg warm heb. In de verte zie ik de zon tussen de bomen doorpiepen. Het lijkt alsof ik een open plek nader en dat blijkt ook zo te zijn.
Het bos is prachtig en ik voel me helemaal op mijn gemak zo naakt in de natuur. Hoewel een vrij dichtbegroeid bos is, zijn er toch heel af en toe wat openingen in de begroeiing en heb ik een mooi uitzicht op het dal. In de verte zie ik Kolnau liggen en ook de Kastelburg. Vanuit het centrum van Waldkirch kijk ik altijd omhoog om deze te zien, maar nu kijk ik zelfs neer op deze oude burcht. Nu realiseer ik me pas hoeveel ik al geklommen ben.
Even verderop zie ik plotseling een bordje staan dat mijn interesse wekt. 'Zum Wasserfall', zegt het bordje en mijn Duits is goed genoeg om te weten wat dat betekent. In plaats van mijn geplande route te volgen, loop ik in de richting die het bordje wijst. Het pad gaat wat naar beneden en ik kom terecht bij een bankje en... een waterval. Het is de waterval bij Altersbach, heb ik me later laten vertellen door een goede kennis die heel bekend is in de regio.
Het pad naar het bruggetje over de waterval is best wel glibberig door modder en voor ik het weet... maak ik een schuiver. Niet heel ernstig, maar ja toch wel weer even schrikken. Zo zie je maar, het bos zit vol verrassingen. Of je moet gewoon goed opletten. Als ik weer ben opgestaan, loop ik door naar de waterval. Niet heel groot, maar wel leuk.
Tja, en als het dan zo warm is, je best wel bezweet bent van het wandelen en er is zo'n heerlijk koele waterval in de buurt. Nou, dan is de keuze snel gemaakt. Daar ga ik natuurlijk even in opfrissen.
Na dit verfrissende oponthoud pak ik mijn rugtas en loop rustig aan weer terug naar mijn oorspronkelijke route. Ik droog me niet af, want het water verdampt vanzelf en zorgt juist voor wat extra verkoeling. Als ik weer aankom bij het punt waar ik was gebleven, loop ik op mijn gemak weer terug naar de camping. Wat een heerlijke ochtendwandeling. Ik voel me een gelukkig mens. Na het ontbijt gaat het naar het centrum van Waldkirch voor een andere bezigheid waar ik heel veel plezier aan beleef.
En dan hier natuurlijk de route die ik gewandeld heb.
Reacties
Een reactie posten