De zon schijnt alweer flink als ik op 29 juni weer vroeg wakker word. Gisteren heb ik een heerlijke naturistische wandeling gemaakt en ik ben vast voornemens om dat vandaag weer te gaan doen. Het belooft vandaag een bloedhete dag te worden en hoewel het nog vroeg is, is de temperatuur flink aan het stijgen. Na het gebruikelijke ochtendritueel stap ik de caravan uit en begin weer aan mijn wandeling.
Gisteren was een mooie wandeling, maar ik houd ook heel erg van die doorkijkjes naar het dal en die waren er gisteren niet zo heel veel. Vandaag besluit ik dan ook even een iets andere route te kiezen. Een route die meer langs de rand van het bos loopt in plaats van alleen maar er dwars doorheen. Het eerste stuk is hetzelfde als gisteren. Links de weg op, door naar de ingang van het bos. Zodra ik uit het zicht ben, verdwijnt het laatste kledingstuk in mijn rugtas en loop ik weer zigzagend omhoog tot ik bij het bankje met het kruis ben. Daar neem ik even plaats om wat te drinken en te luisteren naar de vogels in het bos.
Op deze plek zijn er twee mogelijkheden. Iets terug en dan scherp naar links en omhoog, zoals ik gisteren gedaan heb, of nog verder rechtdoor. Vandaag kies ik voor die optie en dat was beslist een goede keuze. De weg die ik nu inloop heet de Kapfweg. Niet veel later kom ik aan de rand van het bos met een prachtig uitzicht.
Als ik doorloop, blijk ik richting een boerderij te lopen. Nu vind ik het niet erg om naakt gezien te worden, maar om nu zomaar bloot bij iemand het erf over te gaan, is niet zo'n verstandig idee. Ik keer dus om en neem het eerste pad links. Dit gaat beter en ik loop verder langs tot ik bij een soort uitkijktorentje kom. Dit soort huisjes op palen zie je meer in het bos en ben toch altijd nieuwsgierig wat erin zit. En ook al ben ik 54, klimmen en klauteren vind ik ook nog steeds leuk.
Er blijkt niets te zien, dus mijn wandeling gaat verder.
Als ik nog even doorloop, loop ik het bos uit en zie ik een bank. Dit is niet alleen een goede plek om even te rusten, maar het is een zonovergoten plek en bovendien heb je van hier een schitterend uitzicht over het dal bij Obertal.
Het pad loopt nu een heel stuk buiten het bos. De temperatuur is al behoorlijk gestegen, maar toch is die zon op je blote huid wel even heel fijn. Ik loop door richting het dorpje Obertal tot ik bij een splitsing kom. Links gaat het naar het dorp, rechts gaat het langzaam aan het bos weer in. Ik besluit dat die tweede optie voor mij het beste is en ga rechts af. Als ik bij de volgende splitsing kom, zie ik een naambordje staan. 'Unterer Heimeckerschlagweg' zegt het bordje en die naam herken ik van de dag ervoor. Ik sla dat pad in en laat me weer omarmen en verwonderen door het Zwarte Woud.
Ik herken niet alleen dit pad van gisteren, maar ik weet ook waar ik dan terecht kom. De waterval bij Altersbach. Ondanks dat ik zonder kleding loop, zweet ik al behoorlijk door de warmte en de inspanning. Het belooft wat te worden vanmiddag in de stad. Maar nu weet ik niet hoe snel ik in de richting van het koele stromende water moet lopen.
Vandaag besluit ik ook even omhoog te klimmen en de waterval van boven te bekijken. Daarna klim ik weer naar beneden, trek mijn schoenen uit en laat het heerlijke frisse water over mij heen stromen.
Afgekoeld en opgefrist neem ik plaats op het bankje even verderop en laat me in alle rust opdrogen. Het wordt zo langzamerhand tijd om weer terug te wandelen naar de camping. Voordat ik het bos verlaat trek ik mijn korte joggingbroek weer aan en loop het laatste stuk naar de caravan. Met een voldaan gevoel trek ik mijn schoenen uit en plof neer in een stoel. Het was weer heerlijk. Vanmiddag brengen we weer door in de stad Waldkirch voor het driejaarlijkes Orgelfest. Morgen reizen we verder en ik ben heel benieuwd welke mooie wandelingen ik nog meer zal gaan maken.
Reacties
Een reactie posten