Het begint intussen een gewoonte te worden. Vroeg opstaan en er dan lekker opuit gaan. Heerlijk in mijn blote niksie de natuur in. Af en toe vraag ik me wel eens af waarom ik dit niet eerder heb ontdekt. Maar ja, je moet niet terugkijken. We leven nu en we kunnen alleen maar vooruit. Dus genieten van de dingen die komen gaan en geen spijt hebben van de dingen die je niet gedaan hebt.
Het is vandaag 4 juli en ik ben voornemens om een langere wandeling te maken dan gisteren. Daar zijn genoeg mogelijkheden voor. Als ik terugkom van het toiletgebouw wil ik me gaan klaarmaken voor een nieuwe wandeling. Zachtjes ga ik de caravan weer in. Ik wil mijn lieftallige echtgenoot natuurlijk niet wakker maken. In tegenstelling tot andere ochtenden is hij echter nu wel wakker en ook hij kan niet meer slapen. "Zal ik met je meelopen?", vraagt hij. Natuurlijk antwoord ik dat dat prima is en zo stappen wij rond half 7 de deur uit voor een heerlijke wandeling. Het is nog wat donkerder dan gisteren, maar de zon begint in het oosten al op te komen. Het belooft een mooiere dag te worden dan gisteren.
We lopen de camping af en gaan naar links. Even verderop weer naar rechts, het steegje door naar boven. Op hetzelfde punt als gisteren trek ik mijn broekje uit, stop het in mijn tas en we zetten de wandeling voort.
Manlief houdt zijn kleding aan en dat is prima. Dat blote gedoe hoeft van hem niet zo nodig. En zeker niet als hij de kans loopt door anderen gezien te worden. Van mij hoeft hij het niet te doen. Ieder in zijn of haar waarde laten is immers ook een belangrijk onderdeel van het naturisme. Inmiddels weet hij dat ik het wel fijn vind en dat het hier in Duitsland ook gewoon mag. Gezellig keuvelend, lopen we door en we genieten van de mooie natuur om ons heen.
Net als gisteren gaat het eerst weer flink omhoog over het olifantenpaadje tot aan het wandelpad. Daar gaan we weer linksaf tot het uitzichtpunt. Hier nemen we even plaats op het bankje. Was het gisteren nog grijs toen ik hier zat, vandaag ontwaken het dorp en de natuur in de gouden gloed van de opkomende zon. Vroeg opstaan heeft zeker zo zijn voordelen.
Op dit punt hebben we niet veel meer keus dan de scherpe bocht naar rechts te nemen en door te lopen tot we weer bij het gebouw komen. De twijfel die ik gisteren nog had, is vandaag helemaal weg. "Oh kijk, het is een verzorgingshuis", zegt manlief, "Ik zie een papegaai daar bij dat bed."
Gisteren was ik zo bezig met mezelf dat ik niet eens echt naar binnen gekeken heb. Anders had ik het natuurlijk ook zo kunnen zien. We lopen het gebouw voorbij en gaan in dezelfde richting als gisteren.
Links van ons is een meertje met een soort van aangelegde waterval. Het water stroomt en is oranje van kleur. Het ziet er niet echt gezond uit als ik het zo mag zeggen. We lopen er eerst voorbij, maar er blijkt ook een pad heen te lopen, dus we gaan het even van dichtbij bekijken. Het blijkt een aangelegd bekken te zijn waar het water uit een groeve naartoe wordt geleid. Daar komt het bijna tot stilstand, waardoor alle zware delen naar de bodem zakken. Het gaat in dit geval om ijzerhoudende deeltjes en dat verklaart waarom het water zo oranje ziet. Roest! Het bezinksel wordt af en toe verwijderd en het schone water stroomt verder.
Al pratend lopen we het pad voorbij waar ik gisteren in ging. Vandaag volgen we de weg rechtdoor en dit blijkt een hele lange weg te zijn. Deze weg heet Hagental en is eigenlijk niet meer dan een weg, bedekt met gravel, bomen links en bomen rechts. Een paar huisjes die verdekt opgesteld staan tussen de bomen vormen de enige afwisseling op het ruim anderhalve kilometer lange traject. Note to myself: Deze weg neem ik de volgende keer niet nog eens.
Eindelijk is het zover en komen we bij een vijfsprong. Genoeg keuze dus. We nemen het pad scherp naar rechts. Volgens de wegwijzer loopt dat richting de Spinne en ook weer terug richting het dorp. Het pad begint vrijwel direct te klimmen en we gaan weer richting het zonlicht. In de berm staan de meest uiteenlopende soorten bloemen. Een welkome afwisseling van het landschap.
We lopen verder omhoog tot we bij een houten hut komen met de naam "An der Spinne". Dit blijkt een rustpunt te zijn op een kruispunt van de verschillende wandelroutes die in het bos lopen. Hier nemen we even plaats op het bankje voor wat rust, ontspanning en een flinke teug water.
Na deze rustpauze vervolgen wij onze route over de Oberer Saalsteinweg. Op weg naar een volgend prachtig punt op de route: De Anhaltinische Saalstein. Dit is een indrukwekkende rotsformatie en vanaf daar heb je ook een geweldig uitzicht over het dal.
De Anhaltinische Saalstein is een bijzondere rotsformatie en beschermd natuurgebied in de Harz, vlak bij Bad Suderode. Tot 1918 vormde de rots de grens tussen het Hertogschap Anhalt en het Koninkrijk Pruisen. Het gebied staat bekend om zijn zeldzame rotsheide-dennenbos met bijzondere planten zoals de berendruif. De Saalstein is populair bij wandelaars en is stempelpost 186 van de Harzer Wandernadel. Wandelroutes vanuit Bad Suderode voeren via steile paden naar de top, met mooie uitzichten als beloning.
Als wij van die mooie uitzichten genoten hebben, wandelen we door. Volgens het bordje wordt het een steile weg, al hebben humoristen er iets anders van gemaakt. Steil wordt het zeker, maar met een paar goede wandelschoenen evenwel goed te doen.
We vervolgens onze weg richting de Fishteich. Dat is een kleine visvijver in het zogeheten Kalte Tal. Deze visvijver is ontstaan door het plaatsen van een dam, even verderop, en wordt gevoed door een beekje. Het is nu hartje zomer, dus de toestroom van water is aardig beperkt. Dat is te zien onder het bruggetje en zeker ook bij het waterrad aan de andere kant van de vijver.
Gezien de faciliteiten die hier zijn, zou het best een druk bezochte plek kunnen zijn en daarmee niet zo geschikt voor naturistisch wandelen. Op het tijdstip dat wij hier lopen is er, behalve een auto van de gemeente aan de andere kant van de vijver, niets of niemand te zien. We kunnen dus doorlopen zonder dat ik iets hoef aan te trekken.
Even verderop komen we bij de Lessinhöhle. Dit is geen natuurlijke grot, maar een voormalige mijn uit de 16e eeuw. Hier werden vroeger onder meer koper-, ijzer- en looderts gewonnen, totdat de mijn in de 17e eeuw werd verlaten. Later werd de grot opnieuw ontdekt en kort gebruikt voor waterwinning en onderzoek naar uraniumerts. Tegenwoordig is de Lessinghöhle gesloten voor bezoekers en beschermd als verblijfplaats voor vleermuizen. De open vlakte voor de ingang van de mijn wordt regelmatig gebruikt voor evenementen. Ook hier geldt dus dat er een grote kans is dat je op een later tijdstip wel veel mensen tegenkomt.
In eerdere blogs heb ik het ook al geschreven. Het is belangrijk om vooraf je route te verkennen, zodat je weet wat je kunt verwachten. Dat heb ik deze keer niet gedaan en zo kan het dus voorkomen dat je plotseling terecht komt bij een restaurant met een kinderspeeltuin. Had ik vooraf even goed gekeken waar we allemaal langs zouden lopen, dan hadden we deze plek natuurlijk vermeden, net als de visvijver. Gelukkig hebben wij gekozen voor een vroege wandeling, zodat we zelfs hier nu geen mensen tegenkomen.
Als we even verderop ook nog eens bij een kuuroord terecht komen, besluiten we een ander pad in te slaan en richting de uitkijktoren te gaan. Hoewel ik vind dat het normaal zou moeten zijn dat je gewoon naakt kunt wandelen, wil ik toch voorkomen dat we teveel mensen tegenkomen. Het pad dat we inslaan is niet echt een wandelpad, maar meer wat we een olifantenpaadje noemen. Het is een route die door mensen gemaakt wordt om een stuk af te snijden. Wel erg mooi, al is het soms ook een beetje klauteren en klimmen. En steil dat het is.
Op de uitkijktoren genieten we nog even van het mooie uitzicht. Het weer is veel beter dan gisteren, dus de vergezichten zijn prachtig. Daarna wordt het tijd om terug te keren naar de camping en te genieten van een welverdiend ontbijt en koffie. Het was een heerlijke wandeling.
Reacties
Een reactie posten