Een nieuwe route verkennen

Walcheren kent een uitgebreid wandelnetwerk en zoals ik eerder al ontdekt heb, is daarvan een deel best goed geschikt om naturistisch te bewandelen. Uiteraard daarbij wel rekeninghoudend met artikel 430a. De wandelroute langs de Rapenburgsche Sprink, waar ik eerder al over schreef, is prachtig en zal ik ook zeker nog vaker gebruiken, maar je wilt toch ook wel eens je blik verleggen. Met mijn beste vriend op wandelgebied, Komoot, heb ik van tevoren al een mogelijk geschikte route opgezocht en vandaag ga ik die eens verkennen

Het is dinsdag 23 juni rond 6 uur als ik, gekleed in wandelschoenen en korte joggingbroek vertrek bij de caravan. Het eerste stuk van de nieuwe route is gelijk aan de oude en ik loop dan ook bijna automatisch de gebruikelijke weg. In tegenstelling tot andere keren, kleed ik me nu alleen niet uit als ik de bebouwing voorbij ben. Ik moet namelijk nog een heel stuk over de openbare weg. De Rapenburgse Sprink ligt er ook deze morgen weer prachtig bij en even moet ik mezelf bedwingen om niet linksaf te slaan. Maar, de ingang van dit wandelpad loop ik nu toch voorbij. De Geschieresweg slingert zich door het Walcherse landschp. Aan het einde naar rechts, door naar de boerderij met het ijsstalletje en daar weer naar links.

Even na deze boerderij zou een pad het weiland in moeten gaan. Als ik bij de plek aankom, staat er echter op het bordje dat de route verplaatst is. In het weiland zijn inderdaad nog wel de contouren van het pad te zien, maar waarschijnlijk heeft de eigenaar van het land de samenwerking gestopt. Ik zal dus nog verder moeten lopen over de openbare weg. Een beetje teleurgesteld doe ik dat dan ook tot ik bij een T-splitsing kom. Het pad dat ik zou volgen ging rechts het veld in, dus ga ik nu ook rechts, de Hollandse weg op.

Plotseling zie ik een paaltje staan en een bordje dat ik herken. De bewegwijzering van de wandelroute. De pijl wijst even naar rechts en dan weer door. Er is zowaar een nieuwe ingang gemaakt en al snel loop ik weer midden tussen de landerijen. Zal ik mij hier ontdoen van mijn broekje en bloot verder lopen? Als ik om me heen kijk, zie ik niets of niemand, dus het zou kunnen. Er is echter maar weinig begroeiing en ik loop toch wel heel erg in het zicht. Nog maar even niet.

Het pad wordt duidelijk niet zo vaak gebruikt en ook niet heel goed onderhouden. De omgeving is wel mooi en daar kan ik gelukkig ook met broek van genieten. Aan het eind van het weiland buigt het pad naar links. Het wordt zo mogelijk nog slechter begaanbaar en prikkelende braamstruiken voel ik langs mijn benen. Dan begint het ook nog zachtjes te regenen. Ik voel hoe de koele druppeltjes op mijn blote bovenlijf vallen. Als je naakt, of halfnaakt, een wandeling maakt, dan ervaar je de omgeving met meer zintuigen dan alleen je ogen en je oren. Dat is echt geweldig.

Nadat ik me door nog meer gras, riet en braamtakken heb heen geworsteld, zie ik verderop een boom staan. De top van de boom ziet er een beetje vreemd uit, maar ik kan op deze afstand nog niet precies zien wat er aan de hand is. Zou het een vogel zijn? Voorzichtig kom ik dichterbij en het blijkt inderdaad een Aalscholver te zijn die zit te slapen. Of beter gezegd: Zat te slapen, want hij heeft mij duidelijk al opgemerkt. Ondanks dat ik dichterbij kom, blijft hij zitten. Zonder hem verder te storen pak ik mijn camera om wat plaatjes te schieten en ook nu blijft hij nog steeds zitten. Hoe mooi is dat. Daarna loop ik door tot het pad eindigt op de Baaiweg. Het bordje aan het einde van het wandelpad geeft aan dat ik naar rechts moet.

Ergens halverwege zou weer een pad moeten zijn. Nieuwe ronde, nieuwe kansen en inderdaad, tegenover een camping zie ik inderdaad weer een paaltje met een pijl en een pad dat het land ingaat. Tot nu toe nog weinig geschiktheid voor een blote wandeling, maar daar lijkt verandering in de te komen. Volgens Komoot komt er voorlopig even geen openbare weg en zodra ik vind dat ik ver genoeg bij de camping vandaan ben, ontkleed ik mij en gaat het naturistisch verder. Heerlijk! Ik was al bang dat het er niet meer van zou komen.

Aan de ene kant van het pad is een graanveld en op de akker aan de andere kant staat een gewas dat ik niet herken. Achter de dijk zie ik de hoge masten van een enorm hefschip voorbij trekken. Waarschijnlijk gaat het de Westerschelde op richting Antwerpen.

Inmiddels nader ik ook het eind van dit gedeelte. Een houten brug leidt me over de sloot naar de andere kant van het water en daar kan ik mijn weg vervolgen langs de rand van de volgende akker. De aardappelen staan er mooi bij. Het water waar ik langs loopt blijkt de Pantegemssprink te heten en loopt door tot aan de Westkapelsche Kreek waar hij in uitmondt. Daar maakt het pad een bocht naar rechts, daalt het wat en verdwijnt het tussen de rietkragen. Hier loop ik weer heerlijk beschut en wandel ik door tot ik bij de Schoutsweg kom.

Aangekomen bij de Schoutsweg, kan ik twee kanten op. Het wandelpad loopt helemaal om de Westkapelsche Kreek heen en ik zal dus weer op dit punt uitkomen. Nu alleen nog even de vraag of ik linksom of rechtsom ga. De keuze valt op rechtsom en als ik goed gecontroleerd heb of er geen medeweggebruikers naderen, stap ik de weg op om naar het pad links te lopen. Terwijl ik daarheen loop, krijg ik al doorkijkje op het water. Het vervolg belooft mooi te worden.

Zodra ik langs het hek ben, heb ik het gevoel dat de wereld voor me open ligt. Links de landerijen en rechts het water van de Westkapelsche Kreek. Het voelt bijna alsof ik ogen tekort kom. Maar ach, ik heb geen haast en het is nog niet eens 7 uur. Toch blijf ik wel goed opletten of er toch geen medewandelaars komen. Gelukkig vinden die het nog te vroeg.

Even verderop is een oud steigertje. Het ligt er duidelijk al wat jaartjes en het ziet er niet meer zo heel stevig uit. Rustiek, laten we het zo maar noemen. Het is niet meer verbonden met de oever en eigenlijk kun je er dus niet zomaar komen. Maar ja... ik heb het al eerder geschreven, op dit soort momenten komt dat kleine jongetje in mij weer naar boven. Een ding is zeker, ik ga die steiger op. Het blijkt dat mijn vermoedens waar zijn. De planken van de steiger buigen vervaarlijk als ik er overheen loop. Voorzichtigheid is dus geboden. Je hebt echter wel een prachtig uitzicht over het water, dus het is zeker de moeite waard.

Het is wel heel bijzonder, maar op dit soort momenten ben ik er totaal niet mee bezig dat ik naakt ben. Eerlijk gezegd ben ik dan zo fijn bezig met dingen ontdekken en fotograferen, dat ik niet eens meer de omgeving in de gaten houd en kijk of er toevallig passanten in aantocht zijn. Maar goed, het wordt tijd om door te gaan en neem een grote stap om weer van de steiger af te komen.

Als ik zonder kleerscheuren weer op het pad sta, wandel ik door. Het pad loopt verder langs het water en gaat op een gegeven moment naar links. Hier is ook weer een slootje en het pad volgt dit. Aan de linker kant is op een gegeven moment een heel groot ovaal veld. Eromheen staan kasten voor elektriciteit en er staan ook bankjes. Ik denk dat dit terrein in de winter onder water gezet kan worden en als ijsbaan kan fungeren als het gevroren heeft. Nu echter niets van dat alles. De ijsmeesters hebben nog even pauze en de natuur mag nu even zijn gang gaan. Ik loop door tot ik bij een splitsing kom. Als ik linksaf ga, loop ik om de ijsbaan heen, maar ik kies ervoor om rechtsaf te gaan. over een klein houten bruggetje om vervolgens weer bij een splitsing te komen.

Hier ga ik eerst even links, maar ik twijfel waar het pad heen loopt. In dat soort gevallen is Komoot een goede raadgever. Als je die laat navigeren, weet je precies waar je bent. Ook handig als je van tevoren een route uitstippelt. Maar, als je hem in de satelietweergave zet, dan kun je ook zien hoe het landschap er zo'n beetje uitziet en dat is heel handig. Helaas heb ik nu geen goed bereik, dus de satelietweergave doet het even niet. Ik besluit daarom om te keren en het pad naar rechts te nemen.

Als ik het bruggetje goed en wel weer voorbij voorbij ben, hoor ik vanaf de andere kant van het water een raar geluid. Automatisch kijk ik om en zie dat er een mountainbiker aan komt rijden. Ook hij gaat over houten bruggetje en komt mijn kant op. Razendsnel gaat het door mijn hoofd of ik vlug mijn broekje aan moet trekken. De mountainbiker gaat echter zo snel dat ik waarschijnlijk nog sta te klungelen met mijn broekje als hij passeert. Dat valt meer op dan gewoon naakt doorlopen, dus dat doe ik dan maar. Even later rijdt hij me voorbij en daarmee was ook de enige ontmoeting tijdens het naturistische deel van mijn wandeling een feit.

Het pad nadert nu de Grindweg, de doorgaande weg van Westkapelle naar Zoutelande. Ik hoorde achter de bomen al auto's rijden een het blijkt een redelijk drukke weg te zijn. Ook weet ik niet hoe de situatie is met begroeiing, dus het lijkt me verstandig om nu toch even een broekje aan te doen. Zo loop ik over een houten brug en daar ben je toch wel redelijk in het zicht. Als ik verder loop, zie ik aan de overkant van de weg een mevrouw haar hond uitlaten. Of zij mij helemaal kan zien vanaf daar weet ik niet, maar het is verstandiger om toch nog even met broek door te wandelen. Al snel wordt de begroeiing weer dikker en ben ik aan het zich van de weg onttrokken. De wandeling kan weer naturistisch worden voortgezet.

Zodra het pad afbuigt naar rechts kom ik op bekend terrein. Dit is het Wasschappelse bos waar ik vorig jaar mijn eerste free hike heb geprobeerd. Nu is het er nog stil, maar de ervaring van vorig jaar (zie mijn blog over de eerste free hike) maakt wel dat ik extra op mijn hoede ben. Zo loop ik door naar het hek dat vanuit het bos toegang geeft tot het begrazingsgebied waar ik vorig naar mijn wandeling hier begon.

Dit gebied is het domein van een kudde koeien en er lopen ook paarden. Als ik het hek door ga, zie ik ze nog niet, maar het is een gebied met een lengte van ongeveer een kilometer, dus ik zal ze vast nog wel tegenkomen. Hier is niet echt een pad, maar je kunt wel een spoor zien waar eerdere wandelaars gelopen hebben. Dit spoor volg ik dan maar en ja hoor, aan het eind van het gebied staan een paar paarden en tref ik ook de kudde koeien aan. Die liggen lekker in de schaduw te herkouwen en laten zich door mij niet storen. Via het hek aan deze kant loop ik het begrazingsgebied weer uit. Door een klein bosje om uiteindelijk weer terug uit te komen op de Schoutsweg. Vanaf hier loop ik naar het pad waar ik eerder uitkwam en loop nog naakt door tot ik te dicht bij de camping aan de Baaiweg kom. Dan trek ik mijn broek weer aan en loop de laatste kilometers weer terug naar de camping.