En nu een echte free hike

Vandaag is het 28 juni en het is weer zondag in Zeeland. Van onze vakantie is inmiddels alweer een week verstreken, maar gelukkig hebben we nog een hele week. Het is ongeveer kwart voor 6 als ik wakker wordt en mijn lijf aangeeft dat het tijd wordt om het sanitairgebouw eens te bezoeken. Na een aantal verschrikkelijk warme dagen is het nu best aangenaam, maar de temperaturen zullen nog wel wat stijgen. Voor nu is het prima, want ik ga weer wandelen en dan hoeft het niet zo warm te zijn.

De wandeling die ik vandaag ga maken is een bijzondere en eentje waar ik al heel lang naar uit heb gekeken. Het is de bedoeling dat het een free hike wordt. Een wandeling die je volledig naturistisch maakt. Juist daarom is een goede voorbereiding gewenst. Eerder heb ik de beoogde route al goed verkend, zodat ik weet wat ik kan verwachten en om in te schatten hoe groot de kans is dat ik andere mensen tegenkom. Qua tijdstip zit ik goed. Het is nog heel vroeg in de ochtend. In het gebied zijn niet overal heel veel uitwijkmogelijkheden, maar ik heb er tot nu toe maar één echte ontmoeting gehad met andere gebruikers van het gebied. Een mountainbiker om precies te zijn. Dat was echter op een aanmerkelijk later tijdstip en op een doordeweekse dag. En!!! Vandaag is het zondag en dan is Zeeland in de vroege ochtend nog in diepe rust. Kortom, alle vinkjes voor een free hike zijn wat mij betreft gezet.

Waarom is dit nu zo belangrijk?

Dat is eigenlijk heel simpel. Als je een free hike maakt, dan wandel je volledig naturistisch. Kleding en andere onnodige zaken blijven achter in de auto of, zoals in mijn geval, onder de snelbinders van mijn fiets. Bij vertrek heb je dus eigenlijk alleen maar je sleutel(s) en eventueel je telefoon bij je. Als je onderweg toch iemand zou ontmoeten, dan ben je dus gewoonweg naakt en heb je niets bij je om je mee te bedekken. Deze manier van wandeling geeft echt het ultieme gevoel van vrijheid, maar daarom is het wel goed om zeker te weten dat je niemand tegenkomt.

Als ik op pad ga is het nog net geen 6 uur. Ik heb mijn wandelschoenen aangetrokken en een korte joggingbroek. Daarna pak ik de fiets en ga op weg. Vanaf de camping ga ik eerst weer de Geschieresweg in. De zon houdt zich nog schuil achter de bewolking, maar dat levert wel hele mooie plaatjes op.

Het is doodstil om me heen en ik hoor alleen nog het geluid van de wind in de bomen en van de vogels. In geen velden of wegen is ook maar een andere sterveling te zien. Waarom zou ik de fietstocht naar het begin van de wandelroute dan ook niet naturistisch voortzetten? Nu ik toch gestopt ben om een foto te maken, kan ik net zo goed gelijk mijn broek uittrekken. Die verdwijnt onder de snelbinders en ik stap weer op.

Langs de ingang van het wandelpad langs de Rapenburgse Sprink, de boerderij met het ijskraampje en rechtsaf de Hollandse weg op. Aan het einde ga ik links en zo fiets ik heerlijk naakt door het Zeeuwse landschap. Na ongeveer 5 kilometer zie ik in de verte een wandelaar. Tijd om de broek maar weer aan te doen en zo fiets ik verder. Achteraf had ik beter even de navigatie aan kunnen zetten, want mijn fietstocht heeft nu wel langer geduurd dan gepland. Aangekomen bij het vertrekpunt van mijn free hike zet ik mijn fiets op slot, trek mijn broekje weer uit en doe mijn kettingslot er doorheen. Tipje van een andere wandelaar. Als alles klaar is voor vertrek, pak ik mijn fietssleutel en camera en mijn free hike begint.

Met Komoot heb ik een mooie route uitgezocht en het is een wandelpad dat om de Weskapelse Kreek loopt. Ik het de wandeling eerder al gemaakt en geconstateerd dat deze route prima geschikt is voor een free hike. Het wandelpad langs de Grindweg, de doorgaande weg van Westkapelle naar Zoutelande, loopt vrij dicht langs deze weg en ondanks een redelijk dichte begroeiing ben je op enkele plekken toch zichtbaar vanaf de weg. Daarom loop ik het rondje nu linksom. Dan ben ik zo vroeg mogelijk bij dat punt en is de kans dat ik mensen tegenkom zo klein mogelijk.

Als ik me voor de laatste keer verzekerd heb dat mijn fiets goed op slot staat, ga ik het hek door en stap het begrazingsgebied in. De zon staat nog laag aan de hemel en werpt lange schaduwen op de grond. Normaal gesproken staat hier een kudde runderen, maar die is nog nergens te bekenne. Waarschijnlijk staan ze ergens anders, want het gebied is ongeveer een kilometer lang. Ik loop naar de ingang van het Wasschappelse Bos en ga door het hek. Hier ga ik linksaf en volgens het paaltje zou ik wandelroute 64 volgen. Nu is dit ook een mountainbikepad, dus het nummer zou ook daarvan kunnen zijn. De bomen vormen een soort tunnel waar ik doorheen loop.

Toen ik de vorige keer aan een free hike begon was ik best wel zenuwachtig en nu totaal niet. Toen had ik mij ook totaal niet voorbereid en dat heb ik nu wel gedaan. Misschieen dat het grote aantal naturistische wandelingen van de afgelopen week er ook wel mee te maken heeft dat ik die zenuen nu niet aanwezig zijn.
Aan het eind buigt het pad linksaf en nader ik de Grindweg. Ik hoor helemaal niets wat kan wijzen op ook maar enige aanwezigheid van andere vroege vogels en om mij heen kijkend, loop ik door. Niets, geen auto's, geen voetgangers alleen ikzelf en de heerlijke natuur die mij omarmt. Op het bruggetje, waar je het meest in het zicht staat, neem ik zelfs even de tijd om een foto te maken.

Het pad loopt nog even door langs de weg en gaat voor de bushalte linksaf naar de andere oever van de Westkapelse Kreek en verdwijnt dan weer in het bos. Op dit punt loop je ook even in het zicht, maar wederom is er niemand anders te bekennen dan ikzelf en ik loop door. Nu ik dit punt voorbij ben, voel ik me compleet op mijn gemak. De komende paar kilometer ben ik volledig naakt en heb ik niets bij me om me te bedekken, maar daar maak ik met totaal geen zorgen om. Zou dit dan dat absolute gevoel van vrijheid zijn? Ik denk het wel.

Het pad vevolgt zijn weg tussen de bomen. Af en toe piept de zon tussen de bomen door. Het is nog een beetje nevelig en het zonlicht zorgt op die plekken voor een prachtig schouwspel.

Even verderop buigt het pad naar rechts en daar tussen het riet zit een houten steiger verborgen. Hier is eerder een trekpontje geweest, maar nu helaas niet meer. De steigers aan beide kanten staan er nog wel. Nu zal ik dus om moeten lopen om aan de andere kant te komen.

Als ik doorloop, kom ik bij een splitsing. Links kan ik over een houten bruggetje naar de andere kant van het water. Tijdens het verkennen van de route ben ik hier overheen gegaan. Vandaag kies ik er toch voor om rechtsaf te gaan en een kleine omweg te maken. Nu kom ik terrein dat ik nog niet ken, maar ik verwacht hier ook niemand tegen te komen. En dat klopt. Bij een zijpad kan ik weer naar links en dan kom ik bij de grote open vlakte die als ijsbaan fungeert in de winter. Hier loop ik helemaal omheen.

Na mijn ommetje om de ijsbaan ben ik weer bij een steigertje. Nu de andere kant van het opgeheven trekpontje. Hier ga ik rechtsaf en volg het pad verder langs het water. Af en toe zit er een kleine opening in de begroeiing waardoor je dichter bij het water kunt komen. De nieuwsgierigheid naar wat daarachter is en of er nog mooie plaatjes te schieten zijn, dwingt mij dan gewoon om er even doorheen te kruipen en te kijken.

Ik heb het al eerder geschreven. Naakt zijn voelt zo natuurlijk dat ik op dit soort momenten ook gewoon helemaal niet bezig ben met het feit dat ik hier bloot loop. Er is om me heen ook zoveel moois om in alle vrijheid van te genieten.

Als ik een behoorlijk eind verder gelopen ben langs het water, besluit ik even te stoppen en een video te maken. Dit doe ik wel vaker, zodat ik er een of twee actieoto's uit kan knippen om in mijn blogs te plakken. Ik stel mijn camera op, zet hem op filmen en start de opname. Daarna loop ik een keer heen en weer en stop de camera weer. Op het moment dat ik mijn camera weer oppak, hoor ik ineens een stem. Een man komt mijn op de fiets tegemoet en hij is zijn hond aan het uitlaten. Met de camera in de hand vervolg ik mijn weg en als we elkaar passeren, wensen we elkaar een goedemorgen. Daarna vervolgt eenieder zijn weg alsof er niets aan de hand is. Wonderlijk genoeg heb ik me bij deze kortstondige ontmoeting helemaal niet ongemakkelijk of betrapt gevoeld.

Na deze onverwachte ontmoeting loop ik door langs het water en geniet van de mooie omgeving. Aan de overkant van het water zie ik het beginpunt van mijn wandeling. Heel even realiseer ik me hoe ver ik van mijn kleding af ben. Dan laat ik die gedachte varen en loop door tot ik bij het hek kom bij de uitgang van het wandelpad. Als ik daar langs ga, moet ik naar links en een klein stukje over de Schoutsweg. Verderop weer linksaf dan langs de andere kant van het water terug naar het beginpunt van mijn wandeling. Halverwege het het stukje openbare weg staat een bankje en aangezien er in de verste verten niets of niemand meer te zien is, neem ik toch even een korte rustpauze voor ik verder loop.

Dan weer door met de wandeling en ik ga linksaf het wandelpad in. Daar loop ik door een klein stukje bos, waarna ik weer uitkom bij een toegangshek van het begrazingsgebied.

Eenmaal binnen het begrazingsgebied loop je in een grote vlakte met hier en daar groepen bomen en struiken. Er is niet echt een wandelpad. Ik besluit maar gewoon een beetje te lopen en vooral om de wandeling zo lang mogelijk te laten duren. Links langs het water staan bomen met af en toe een doorkijkje. Ook hier zitten af en toe weer van die geheimzinnige paadjes door de bomen en struiken naar het water. Ik kan het niet laten en moet even spieken.

Langs de buitenste rand van het begrazingsgebied loop ik toch langzamerhand weer terug naar het punt waar ik mijn eerste echte free hike gestart ben. Het biedt me een prachtig uitzicht over de koren- en maisvelden, met in de verte de vuurtoren van Westkapelle. Een roofvogel blijft een beetje boven het korenveld cirkelen. Waarschijnlijk heeft hij een prooi gezien.

Als ik bijna bij het hek ben waar ik mijn wandeling ben gestart, zie ik ook de kudde runderen en de paarden weer staan. Ik loop nog heel even door en neem plaats op een bankje. Nog even nagenieten van een fijne wandeling en een paar foto's maken. Als ik mijn camera weer afsluit, zie ik plotseling dat bij het hek naar het Wasschappelse Bos, zo'n 50 meter verderop, een man naar me staat te kijken. Die had ik hier zeker niet verwacht. Tijd om op te staan en naar mijn fiets te lopen.

Met enige tegenzin trek ik mijn broekje weer aan, maar ik besluit nog even door te fietsen naar het naaktstrand van Domburg en daar een heerlijke blote plons te nemen als afsluiter van deze mooie ochtend.