Laatste wandeling op Walcheren

Het is zaterdag 4 juli en het einde van onze vakantie nadert. Helaas, want ik zou hier wel veel langer willen blijven. Zeeland is gewoon een hele fijne provincie, mijn roots liggen er en bovendien heb ik in mijn jeugd vele vakanties doorgebracht op Walcheren. Ik heb er dus gewoon een speciale band mee en die band wordt nog eens versterkt door de mogelijkheden die ik heb ontdekt voor naturistisch wandelen. Volgend jaar gaan we zeker weer terug en ik heb me al voorgenomen om nog andere routes te gaan verkennen, want er zullen er vast nog wel meer zijn die voor naturistisch wandelen best wel geschikt zijn.

Enfin, het is zaterdagochtend en uiteraard ben ik weer vroeg wakker. Dat is toch wel heel raar met het menselijk lichaam, als je ergens heen moet en je zet de wekker niet, dan verslaap je je geheid. Hoef je nergens heen en heb je alle tijd van de wereld, dan houdt je biologische wekker zich keurig aan het dagelijkse ritme van vroeg opstaan. Deze morgen besluit ik nog een keer langs de Rapenburgse Sprink te gaan lopen. Het is al prachtig weer en ik kijk wel hoe ver en hoe lang ik ga. Dat laat ik ook een beetje van de drukte afhangen. Gekleed in wandeltenue loop ik het terrein van de camping af en weer richting de ingang van het wandelpad. Ik vind het altijd prachtig om te zien hoe mooi het landschap verlicht wordt door de laagstaande zon.

Je kunt wel merken dat het vandaag nog geen zondag is, want er is, zelfs op dit tijdstip, wel iets meer bedrijvigheid. Zodra ik de bebouwing voorbij ben en op het punt kom waar ik me normaal gesproken ontdoe van de weinige kleding die ik nog aan heb, zie ik in de verte een auto. Deze stond eerder in het land naast de ingang van het wandelpad en de boer is hem er nu aan het uitrijden. En dan de vraag: Komt hij deze kant op of gaat hij de andere kant op? Ik wacht een en als er na een minuutje duidelijkheid is, kan de broek toch nog uit.

Terwijl ik op mijn gemak doorloop, houd ik de omgeving goed in de gaten. Ik realiseer me heel goed dat ik nu nog op de openbare weg loop en dat dat eigenlijk niet echt een geschikte plek is voor naaktrecreatie. Nu het nog zo rustig is kan het wel en ik kan alles goed overzien.

Dat is maar goed ook, want in de verte zie ik twee fietsers aankomen. Omdat ik het ruim van tevoren zie, heb ik nog alle tijd om mijn broek weer aan te trekken. Het blijken twee jonge vogelaars te zijn die op hun vrije zaterdag ook vroeg uit de veren zijn om vogels te spotten en te fotograferen. Blij dat ik toch maar even iets aangetrokken heb. Een naakte ontmoeting met een volwassene is nog tot daar aan toe, maar met twee tienerjongens wordt het toch wel een ander verhaal. 'Môgge mannen', groet ik en ik loop door. Zij hebben gelukkig meer oog voor de vogels dan voor mij, maar ik wacht toch maar even tot ik op het wandelpad ben, voor ik me weer uitkleed.

Als ik me weer helemaal vrij in de natuur voel, begint het genieten pas echt. Hoewel ik mijn camera wel bij me heb, merk ik dat ik me vandaag toch meer richt op de beleving en minder op het maken van mooie plaatjes. Nu is het natuurlijk ook wel zo dat je de meeste foto's wel zo'n beetje gemaakt hebt als je een wandeling een paar keer achter elkaar maakt. Voor ik het weet ben ik dan ook bij de oversteek van de Rapenburgweg, die ik op zaterdag ook blijkbaar moeiteloos naakt kan oversteken, en loop ik door via het eerste trekpontje naar de Koekoeksweg. Wonder boven wonder kan ik deze ook zelfs naakt oversteken.

Zodra ik over het schrikdraad ben gestapt, valt mijn oog op een meeuw die op de grond bij het hek zit. Zelfs als ik in de buurt kom, blijft hij rustig zitten. Of hij is helemaal niet bang, of hij is ziek. Ik vermoed dat laatste. Ik neem wel even de tijd om er een foto van te maken.
De koeien die in het weiland ernaast staan, zijn blijkbaar heel nieuwsgierig wat ik aan het doen ben en als ik achterom kijk, zie ik dat ze zich allemaal bij het hek verzameld hebben. Dit moment is toch wel te grappig om niet even snel vast te leggen.

Al die tijd ben ik wel vol in het zicht van de openbare weg en als ik in de verte een auto hoor naderen, is het moment daar om even de pas erin te zetten en het wandelpad op te gaan. Al snel ben ik weer zo ver van de weg verwijderd dat een oplettende automobilist vanuit de verte nog wel zou kunnen zien dat ik bloot wandel, maar een confrontatie van dichtbij kan niet meer. Ik loop weer rustig door. Met het tweede trekpontje steek ik het water over, dit keer zonder te spelen, en loop op mijn gemak door naar de oversteek bij de Kloosterweg. Na de oversteek verdwijn ik weer tussen het riet aan de ene kant en een maisveld aan de andere kant. Het valt me op hoeveel het mais gegroeid is in die twee weken dat we hier zijn. Nooit geweten dat dat zo snel groeit.

Als ik aankom bij het derde trekpontje heb ik nog niet besloten wat ik ga doen. Linksaf de lange route of rechtsaf, het pontje over, even rustig zitten en weer terug. Je moet nooit te lang twijfelen, dus ik besluit snel dat ik nog wel genoeg tijd en zin heb om de lange route te nemen. Ik ga dus linksaf.

Terwijl ik mijn weg vervolg naar de Groeneweg, merk ik op dat in het weiland aan de andere kant van de sloot ook weer koeien lopen die zeer nieuwsgierig zijn. Als ik even stop en tegen ze begin te praten, komen ze direct allemaal naar de slootkant gelopen. Zodra ik doorloop blijven ze ook allemaal achter mij aanlopen. Wie had ooit gedacht dat ik op een vroege morgen in Zeeland nog eens een wandelclubje zou beginnen met allemaal dames. Dit moment wil ik vastleggen op video dus ik pak mijn camera, schuif de selfiestick helemaal uit en begin te filmen. Jammergenoeg blijkt bij thuiskomst dat het filmpje niet gelukt is. Ik sta er wel op, maar de koeien vallen net allemaal buiten beeld. Iets met in- en uitzoomen. Jammer.

Zodra ik het wandelpad verlaat en de Groenweg op stap, kijk ik weer even heel goed om me heen. Zoals verwacht is er nog helemaal niemand te zien, zodat ik dit stukje openbare weg ook weer naakt kan vervolgen tot de ingang van het wandelpad. Daar ben ik alweer snel aan het zicht onttrokken.

Wat me vandaag vooral opvalt is hoeveel vlindertjes er rondvliegen. Het heeft waarschijnlijk met het mooie weer en de al hoge temperatuur te maken, want op mijn vorige tocht over dit deel waren het er echt niet zoveel. De houten brug is weer een momentje om even de rust te nemen en te genieten van de zon.

Eenmaal aangekomen bij de Kloosterweg controleer ik weer of deze weg naakt bewandeld kan worden en vooralsnog lijkt dat te kunnen. Als ik al een flink stuk onderweg ben, hoor ik vanuit de verte stemmen. Op een weiland naast een boerderij staat een tent en een groep kinderen is daar al vroeg aan het voetballen. Ook al gaan ze helemaal op in hun spel, hier kan ik natuurlijk nooit ongezien voorbij lopen. Tijd dus om even iets aan te trekken.

Zodra de kust weer veilig is vervolg ik mijn weg weer naturistisch en wandel op mijn gemak weer terug richting de camping. De wandelclub in het weiland heeft zich inmiddels weer helemaal gewijd aan hun core business, gras eten en het maken van melk, en gunnen mij geen blik meer waardig. Ik loop dus maar door tot ik uiteindelijk bij mijn meest favoriete plekje op deze route kom. Het tweede trekpontje. Deze plek is heerlijk rustig en op dit tijdstip ook nog eens zonovergoten. Wat let mij om hier even van te genieten. Ik trek mijn schoenen uit en ga op de rand van de steiger zitten met mijn voeten in het water. Dit is pas echt genieten.

Als ik uiteindelijk terugkom bij de caravan zit manlief al in de voortent een boekje te lezen. Ik ben niet minder dan 3 uur onderweg geweest en wat was het weer geweldig. Later op de dag zie ik mijn geplande free hike helaas in het water vallen. Bij het afbreken van de voortent stap ik op een tentharing met een lelijke vleeswond aan mijn voet tot gevolg. Ik ben dus voorlopig even uitgewandeld. Jammer, maar de volgende vakantie is alweer in zicht en in Duitsland gaan er zeker nog veel wandelingen volgen.