Vakantieblog 3
Toen we onze vakantie planden heb ik er al goed rekening mee gehouden dat ik ook graag naturistische wandelingen wil maken. Onze camping in Bad Suderode is een heerlijk startpunt voor blote wandelingen. Vandaag is het 23 augustus en omdat het zondag is, verwacht ik eigenlijk dat het nog rustiger is dan gisteren en op de doordeweekse dagen. Om die reden besluit ik mijn wandeling vandaag eens anders te starten. In plaats van eerst naar de ingang van het wandelgebied te lopen en me daar te ontkleden, stap ik nu met mijn broekje en telefoon in de hand zo uit de caravan en begin mijn wandeling op de camping al gelijk naakt. Het is net even over zes uur in de ochtend en ik kom niemand tegen.
Net als gisteren gaat het weer de gebruikelijke weg naar boven en naar het wandelpad. Vandaag loop ik alleen niet door naar de zorginstelling, maar ik ga het eerste pad dat ik tegenkom scherp naar rechts. Dit is de Löffelweg en hier begint al heel snel de tweede klim van deze wandeling. Dit pad loopt omhoog en komt uit op een kruispunt van wandelpaden. Ik zie het bankje, waar ik gisteren ben gaan zitten, alweer staan. Ook nu plof ik even neer om op adem te komen en te genieten van de stilte van het bos.
Na deze korte stop besluit ik de Grenzweg te nemen. Dit pad is de oude grens tussen de voormalige deelstaten Anhalt en Pruisen. Het pad slingert zich door het bos en langs de zijkant staan links en rechts genummerde stenen palen om de grens aan te geven. Een A aan de kant van Anhalt en een P aan de kant van Pruisen. Vol enthousiasme fotografeer ik gelijk de eerste die ik tegenkom. Een kleim beetje overbodig, want er blijken er nog veel meer te staan. Rustig loop ik door.
Wat verderop langs de Grenzweg zie ik een gelamineerd A4-tje aan een boom hangen. Hierop staat dat het zijpad tijdelijk niet beschikbaar is om te wandelen. Gelukkig heb ik een andere route in gedachten. Een paar meter naar links staat zelfs een bordje met een QR-code. Dit blijkt een link te zijn naar informatie over de boom waar het bordje bij staat. Zo zie je maar, zelfs in het bos ontkom je niet meer aan de digitale wereld. Enfin, ik loop verder en zie een omgevallen boom liggen. Zo liggen er wel meer, maar deze ligt er zo mooi bij dat het kleine jongetje in mij toch even wil proberen om een koorddansact op te voeren.
Er is niets fijners dan gewoon onbezorgd en naakt even bezig te zijn. Al zou er op dat moment een andere wandelaar voorbij komen, dan zou ik hem of haar waarschijnlijk pas opmerken als ik 'Goedemorgen' hoorde zeggen. Maar, genoeg gespeeld. Er ligt nog een flinke wandeling voor me en ik besluit om maar door te lopen. Verder over de Grenzweg die op momenten mooie uitkijkjes biedt over de omliggende bergen. Langs de weg groeien op heel veel plekken bramen. Zal ik er een paar opeten? Ik twijfel en men zegt altijd: Bij twijfel niet doen. Dus ik loop door.
De Grenzweg eindigt op een kruispunt van verschillende wandelpaden en hier is een schuilhut met de naam 'An der Spinne'. Een mooie plek om weer even te gaan zitten. Dat wordt duidelijk ook door vele andere wandelaars gedaan, met achterlating van snoeppapiertjes, drinkflesjes en adere rommel. Het meeste wordt gelukkig wel in de vuilnisbak gedaan, maar die wordt helaas niet vaak geleegd. Jammer, want het ontsiert deze plek wel. De wandelroutes zijn hier netjes aangegeven op bordjes. Nu hoef ik niet heel lang te kijken, want ik heb van tevoren de route al bepaald met Komoot. Mijn doel is de Neuer Teich, dus hier ga ik zometeen linksaf.
Aan de natuur kun je wel al heel duidelijk merken dat we het einde van augustus naderen en de droogte in het gebied zal hier zeker ook een grote rol in spelen. Een enkele plant geeft nog bloemen en vele bomen zijn al in herfstkleuren. Wat ik ook nog steeds prachtig vind zijn de kleuren van de rotsen en het gesteente. Zeker als de zon erop schijnt. Het blijft toch lastig om dat goed op een foto weer te geven.
Zo kijkend en genietend loop ik door tot ik op de volgende kruising kom. Daar ga ik rechtsaf richting de Neuer Teich. Dat is een stuwmeer dat in de zeventiende eeuw al is aangelegd vanwege de mijnbouw. Waterkracht was een goede manier om de machines mee aan te drijven. Het meer bestaat nog steeds en is nu een visvijver en een onderdeel van de waterbeheersing in het gebied. Het water in het meer staat overigens behoorlijk laag als ik het vergelijk met vorig jaar. Ik schat wel zo'n 30 centimeter en dat is op zo'n oppervlak best veel. De overloop, die het beekje voedt is ook helemaal droog.
Hoewel ik aanvankelijk gekozen heb voor een kortere route, besluit ik om een langere wandeling te maken. In plaats van onder het meer langs, ga ik rechtdoor en met een grote omweg door het bos om het meer heen. Dit is een heel nieuw pad voor mij en ik weet dan ook niet precies wat met te wachten staat. Vooral qua natuur, want mensen verwacht ik hier echt niet. Ook dit pad klimt af en toe weer flink en biedt mooie uitzichten. Op sommige plekken kleurt de heide prachtig paars. Uiteindelijk kom ik terecht bij een vissteiger en kan ik mijn oorspronkelijke route weer volgen. De ingang naar het wandelpad is behoorlijk overwoekerd, maar ik weet dat hij ergens daar is. Even zoeken dus. Na het wegduwen van wat brandnetels zie ik verderop het pad liggen.
Dit pad gaat een stukje door het bos en ik vind dit toch wel een van de mooiste stukjes op de route. Zeker als het zonlicht door de bomen speelt. Het pad eindigt weer bij de doorgaande weg bij Haferfeld en ook nu moet ik weer door het gehucht om aan de andere kant het pad te kunnen bereiken. Mijn broekje houd ik wel in de hand voor het geval het nodig mocht zijn, maar ik trek het niet aan. Rustig loop ik door tot ik weer bij het pad kom dat het bos ingaat.
Op dit pad ben ik nog niet eerder iemand tegengekomen en ik voel met dan ook even helemaal een met de natuur. Levende natuur is prachtig, maar de omgevallen bomen die zijn blijven liggen bieden een minstens een even boeiend schouwspel. Heel mooi om te zien hoe de natuur zich weer ontfermt over deze bomen en hoe er allemaal mossen en zwammen op zo'n stam ontstaan.
Er staan op dit gedeelte van het pad helemaal geen bankjes. Gelukkig ligt er wel een dikke boom om even op plaats te nemen.
Als ik weer uitkom bij de Mensingteich passeer ik het hek en loop door over de parkeerplaats. Links van de zorginstelling neem ik het pad naar boven langs het gebouw. Ik zie wel hier en daar een raam open staan, maar dat belet me niet om toch naakt door te lopen. Over het wandelpad loop ik door tot ik weer bij het steile pad aan het begin van mijn route ben. Als ik dat ben afgedaald, trek ik bij het steegje mijn broek weer aan en loop de laatste meters naar de camping. Tijd voor een bakkie koffie en een ontbijt.
En dan tenslotte nog even de route die ik gewandeld heb.
Reacties
Een reactie posten